ابراهيمى ، ابو القاسم [ شيخ ، سركار آقا ] ابو القاسم ابراهيمى فرزند حاج زين العابدين در سال 1274 خورشيدى تولد يافت . وى پس از پدر ، در سال 1319 خورشيدى جانشين وى و پيشواى « شيخيه » گرديد و مدت 29 سال اين سمت را داشت . او مردى كاردان و كارآمد در امور شيخىگرى بود و چون زمان و ابزار كار و رسانه‌هاى روز را مىشناخت ، با شيوه نوينى به ادارهء امور مريدان خود مىپرداخت . براى آشنايى با طرز تفكر او بهتر است جوابى را كه وى در دفاع از شيخيگرى به « سيد حسن تقىزاده » داده است در اينجا بياوريم . « تقىزاده » به‌عنوان ايراد به انديشه و پندارهاى شيخيه مىنويسد : « از آن جمله براى مثال اسامى كه ملائكه درج مىكند كافى است مانند ملكى كه اسم او داراى حروف را و نون و ده غين متوالى در آخر ئيل است و ملائكه ديگر مانند ظلطعائيل و حصدغائيل و هكتائيل و هكخائيل و هكذا كه از ترتيب حروف جعل و موهومات جفرى ساخته است و خلف معروف او در كتاب بزرگ ديگرى كه بعنوان شرح بر قصيده عبد الباقى افندى موصلى نوشت و در سنه 1270 قمرى در تهران به طبع رسيد براى مدينه علم كه لا بد در آسمان است بيست و دو محله شمرده و در وسط محله بيست و دوم 160 كوچه به اصطلاح او بند ذكر كرده با نام و نشان و صاحب هريك از آن بندها را با